எங்கேந்து தான் வருவாங்களோ தெரில என் மனசா கெடுக்க.
கீழ இறங்கி வரேன், எங்க எதிர் பிலோக்க் சுந்தரி ஆண்டி உக்கார்தது இருந்தாங்க. அவங்களா பார்தத உடன் உள்ளு குள்ள ஒரு கிளு கிளுப்பு..கூட காவியா உக்கார்ந்து இருந்த..சோகமா மூஞ்சிய தூக்கி வெச்சிகிட்டு.


நான் இறங்கி வந்த உடனே.."ஹே காவியா குட்டி..எப்படி இருக்க..."..என்று கெட்ட படி ஆண்டியை பார்த்தேன் மேரூன் கலர் சுடிதார் அணித்திருததார்கள் கால்களில் legins..போட்டு இருந்தார்கள், அந்த பெருத்த தொடை கண்களுக்கு விருந்தானது.நான் மீண்டும் காவியா என்று செல்லமாக அழைக்க..என் அம்மா..

அம்மா : "அதான் மாமா கூப்புட்டுக்கிட்டு இருக்கான்..அவன் கிட்ட போய் பேசு டி.."

சுந்தரி ஆண்டி: "போ..என்ன கோவம்..அவன் உனக்கு கம்ப்யூடர் கேம்ஸ் போட்டு தருவான்.."..."காவியா பெரியவங்க கூப்புட்டா போணும்..கேள்வி கெட்ட பதில் சொல்லணும்"....என்று கூற..அவள் எதயும் கண்டு கொள்ளாத படி ஆண்டி மடியில் உக்கார்ந்து இருந்தா.நான் காவியா என்று அவளிடம் இருந்து ஒரு அடி தள்ளி நின்ற படி.."இங்க..வா செல்லாம்..ப்லீஸ்..ஒரே ஒரு முத்தம்..ப்லீஸ்..ப்லீஸ்.." என்று நான் குழந்தை போல் சிணுங்க பாணியில் கேட்க..அவள் முகம் மலர்த்தது...ஆண்டி மடியில் இருந்து இறங்கி என் கிட்ட வந்தா..

சுந்தரி ஆண்டி : " எப்பா உன்னக்கு இப்போ எல்லாம் திமிரு அதிகம் ஆகிக்கீட்டே வருது டி.." என்று காவியாவை கடிந்தார்கள்..

அம்மா: "அப்பாடா..ஒரு வழிய..இவள சமாதான படுத்தியாச்சு...இரு சுந்தரி...உனக்கு காபி போட்டு கொடுத்துட்டு அதுக்கு அப்பொரம் அந்த புத்தகத்த தேடி எடுக்கறேன்" "காவியா..உனக்கு என்ன் வேணும் பால் இல்ல ஹார்லிக்ஸ் வேணுமா"..என்று கேட்டால்..காவியா கொஞ்சும் மழலை மொழியில்."ஆனா..ஆனா..ஒன்னும் வேனா.."

சுந்தரி ஆண்டி : "எதுக்கு சிரமா படுறீங்க..வேண்டாம்..இப்போதான் வீட்ல..அவ்ளும் நானும் காபியும்..பூஷ்டும் குடிச்சிட்டு வந்தோம்.."

அம்மா: "..என்னகு ஒன்னும் சிரமம் இல்ல..இன்னொரு காபி குடிச்ச ஒன்னும் ஆகாது.."..சொல்லிட்டு சமயால் அறைக்கு போய்டா

அம்மா போன பிறகு அப்போ அப்போ ஆண்டி பார்த்தேன்..ஆனா காவியா சோகம் இருந்தது என்னகு ஒரு மாறி இருந்துச்சு...

நான்: "காவியா குட்டி என் டா சோகமா இருக்க..என் கிட்ட சொல்ல மாட்டியே..நம்ம ப்ரேண்ட்ஸ் தான".."சொல்லு செல்லாம்..என் சோகம்."

காவியா: "நான் சோகமா இல்ல கோவம் இருக்கு..நான் யார் கிட்டயும் பேசமாட்டேன்"

நான்: "என்ன கோவம் ...யார் மேல கோவம்..என் ஆச்சு..என் கிட்ட சொல்லு செல்லாம்..நான் பாத்துக்குறேன்" ..என்று அவளை சமாதானம் படுத்தினேன். அவளும்

காவியா : "அம்மா நான் கேட்டதா வாங்கி தர மாட்டேங்குறாங்க..அதான் கோவம்"..
நான்: "அம்மா வாங்கி தரலேன என்ன நான் வாங்கி தரேன்.." என்று நான் அவளை தூக்கி என் கைகளில் வைத்த படி சொன்னேன்..

சுந்தரி ஆண்டி: " காவியா..சும்மா இரு..அம்மா அடிச்சிடுவேன்...அப்பொரம் அழ கூடாது.."
காவியா : "போ..நான் சொலுவேன்..போ"

சுந்தரி ஆண்டி: " வேணாம் டி அப்புறம் அவ்ளோதான்"..
என்று ஒரு விரலை தூக்கி அவளை மிரட்ட..."போ..என்று காவியா சொல்லி"..என்னிடம்

காவியா: "..எங்க பக்கத்து வீட்டு அனிதா...தினம் தினம் அவ தங்கச்சி பாப்பா கூட விளையாடுற..நான் ஒரு தம்பி..பாப்பா வாங்கி கூடுனா..அம்மா தரமாட்டேங்குற...நீ வாங்கி தருவிய..." என்று கேட்க..

நான்: "ஹ்ம்ம் ..வாங்கி தரேன் ஆனா அதுக்கு உங்க அம்மா ஒத்துக்கணுமே"..என்று ஏதோ யோசனையில் பட பட வென்று பேசி விட..

காவியா: அடுத்த விநாடி உடனே "அம்மா மாமா வாங்கித்தாரம்..சேரி சொல்லுமா"...

சுந்தரி ஆண்டி : "காவியா...அறிவி கெட்ட முண்டம்..என்று சீறினார்கள்"..என் கையில் இருந்த காவியாவை பிடிங்கினார்கள்..அவளை கீழே நிறுத்தி பலர் என்று அந்த பிஞ்சு குழந்தை கன்னத்தில் ஒரு அரை.. இது எல்லாம் ஒரு நிமிடத்தில் நடந்தது...அது ஒரு நிமிட அவகாசமே..நான் என்ன பேசினேன் என்று ஒரு முறை திருப்பி பார்க்க..உதவியது..

நான் பேசிய வார்த்தைகளை ஒரு முறை அசைப்போட."ஐயையோ..என்னட சொல்லி இருக்க"..என்று உள் மனம் என்னை கண்டு வியந்தது..என் சேவுல விழ வேண்டிய அறை அந்த பிஞ்சு கன்னத்தில் விழுந்தது. நான் அதை பார்க்க காவியாவை அடித்த உடன் என்னை நேருக்கு நேர் பார்த்து ஆண்டி கோவமாக,ஆத்திரத்தின் உச்சத்தில் அவங்க கண்கள் விரிந்து பார்வையால் என்னை சாம்பல் ஆக்கி விடுவார்களோ என்று அஞ்சினேன். என் மனசாட்சி "ஒத்த மவனே செத்த டா..நீ இன்னிக்கி...அம்மா காத்துல இப்போ நீ பேசுனது போச்சு..அவங்க மாணம் போய்டும்..அப்பா காதுக்கு போச்சு..அவர் கட்டி காத்த கௌரவம் போய்டும்..அப்புறம் இது வெளியில தெரிஜித்து உன் பெயர் சுத்தமா போய்டும்..உடனே மன்னிப்பு கெட்டு விடு என்று ஆழ் மனது கதற..என்னால் எச்சி விழுங்க முடிந்துதே தவிர வாயில் வார்த்தை வரவில்லை.