HOME 
AWARDS 
26-06-2017, 09:02 PM
தீபா தேர்வு எழுதிக் கொண்டிருந்தாள். அன்று கணிதத்தேர்வு. அனைவருக்கும் வினாத்தாள் கொடுக்கப்பட்டது. அவள் கணிதத்தில் கொஞ்சம் ‘வீக்’. இது வரை எழுதிய தேர்வுகளில் நாற்பது மார்க்கை தாண்டியதில்லை.
இன்று அவள் எழுதுகின்றது முக்கியமான தேர்வானதால், அவளுக்குள் தான் பாஸ் ஆவாளோ என்ற பயம். ஆகவே அன்று காலையில், தீப்பெட்டி அளவிலான ஒரு சின்ன துண்டு காகிதத்தில் சில கணித சூத்திரங்களை எழுதி தன் காலுறைக்குள் மறைத்து வைத்திருந்தாள். தேர்வை கண்காணித்து கொண்டிருந்த ஆசிரியர் பாண்டியன், தன்னுடைய மேஜையில் அமர்ந்ததும், மெதுவாக அந்த பிட்டுத் தாளை எடுத்து தன் வினாத்தாளினடியே வைத்துக் கொண்டாள்.
அந்த அழகான பிகர், தன்னுடைய தலையை பரீட்சை தாளின் மேல் கவிழ்த்தி மும்முரமாய் எழுதிக்கொண்டிருக்க, தனக்கு பின்னால் வந்து நின்றுகொண்டிருந்த பாண்டியன் சாரை கவனிக்கவில்லை. திடீரென ஒரு கை வந்து அந்த துண்டுத்தாளை எடுக்க, அவளுடைய கண்கள் அச்சத்தால் அகல விரிந்தது.
“பரீட்சை முடிந்தும், என்னை வந்து பார்” என்ற பாண்டியன் அந்த துண்டு சீட்டுடன் கடந்து சென்றார். சுற்றி இருந்த மாணவர்கள் எவரும் இதை கவனிக்க கூட இல்லை. கண் இமைக்கும் நேரத்திற்குள் எல்லாம் நடந்து முடிந்திருந்தது.
பரீட்சை முடிந்து அனைவரும் வெளியே சென்றதும், தீபா பாண்டியன் சாரின் அறையில் நின்று கொண்டிருந்தாள்.
“சாரி சார். தெரியாமல் செஞ்சுட்டேன்….. இந்த ஒரு தடவை என்னை விட்டுவிடுங்கள் ப்ளீஸ்..”
“நீ என்ன செஞ்ச? புரியும்படி சொல்” என்று அதட்டினார் பாண்டியன்.
“நான் பரிட்சையில் பிட் அடித்து விட்டேன் சார்.. என்னை மன்னித்து விடுங்கள்”
“நீ என் கணிதத் தேர்வில் பிட் அடித்தாய்… இல்லையா தீபா?”
“ஆமா” என்றாள் மெல்லிய குரலில்.
பாண்டியன் உடனே தன் மேஜையில் உள்ள டிராயரை திறந்து ஒரு சின்ன வாக்மேனை எடுத்தார். அதில் உள்ள கேசட்டை ரிவைன்டு செய்து பின் PLAY பட்டனை அழுத்தினார். தீபாவின் தன் தவறை ஒப்புக்கொண்ட குரல் அந்த அறை எங்கும் ஒலித்தது.
உடனே தீபாவுக்கு மேலும் பயம் தொற்றிகொண்டது.
“ஏன்ன்.. அதை பதிவு செஞ்செங்க சார்?” தீபா கேட்டாள்.
“ஆதாரம்…! நீ பிட் அடித்ததற்கு” என்றார் மகிழ்ச்சியாக.
தீபாவுக்கு அந்த பேச்சு சரியாகபடவில்லை. அதை தொடர்ந்து அங்கு நடந்த உரையாடலை அவள் சற்றும் விரும்பவில்லை.
“உனக்கு ரெண்டு சாய்ஸ் தருகிறேன், தீபா!” மிரட்டினார் பாண்டியன். “நான் இந்த பிட்டுத் தாளையும், tape-ஐயும் எடுத்துகிட்டு நேரே தலைமை ஆசிரியர் அறைக்கு போகலாம். அங்க உன்னோட அப்பா அம்மாவை கூப்பிடுவோம். அவர்கள் வந்ததும் நீ பிட் அடித்த விஷயத்தை சொல்லி உனக்கு கணிதத்தில் முட்டை மார்க் கொடுக்க முடியும். பின் கிளாசிலேயே இன்னொரு வருஷம் படிக்க வேண்டி இருக்கும்”
ஒரு நீண்ட பெருமூச்சுடன் தொடர்ந்தார் பாண்டியன், “இல்லையென்றால்……….”
“உன் தவறுக்கு பரிகாரம் ஒன்று இருக்கிறது. நீ இன்று மாலை ஸ்கூல் விட்டதும் என்னுடைய அறைக்கு வந்துவிடு. நான் உனக்கு தனிவகுப்புகள் (டியுசன்) எடுக்க போகிறேன். நான் சொல்லுகிறபடி எல்லாம் நீ நடந்தால் உனக்கு இந்த பரிட்சையில் 80 மார்க் போட்டு பாஸ் ஆக்குவேன். முடிவு உன் கையில் தான் இருக்கிறது.”
தீபாவால் அந்த நேரத்தில் தெளிவாக சிந்திக்க முடியவில்லை. தான் ஏதோ பெரிய ஆபத்தில் சிக்கி கொண்டதாக அவள் உள்ளுணர்வு கூறியது. அவளுக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. வார்த்தைகள் தொண்டை வரைக்கும் வந்து அங்கேயே சிக்கி கொண்டது. “எனக்கு கொஞ்சம் அவகாசம் கொடுங்கள், யோசித்து சொல்கிறேன்” என்று கூற நினைத்தவள் வெறுமனே தலையை மட்டும் ஆட்டினாள். பாண்டியன் புன்னகைத்தார்.
மணி துளிகள் வேகவேகமாக கடந்து கொண்டிருந்தது. தீபாவின் எண்ணமெல்லாம் தான் எப்படி இந்த சிக்கலான நிலைமையில் மாட்டிக்கொண்டோம் என்று. நான் இனிமேல் தினமும் கடினமாக படித்து அடுத்த தேர்வில் நல்ல மதிப்பெண்கள் பெற்றால் பாண்டியன் என்னை விட்டு விடுவாரோ என்று நினைத்தாள். ஆனால் பாண்டியன் தன்னை எதற்கு சந்திக்க விரும்புகிறார் என்று அவளுக்கு புரியவில்லை. இதை யோசிக்கையில் லேசாக தலை வலித்தது. ஒருவேளை மற்ற ஆண்களை போல வேறு எதுவும் எதிர்பார்கிறாரோ என்ற எண்ணம் தோன்றியது. “அவர் தனிவகுப்பு எடுப்பதாக தான் கூறினார்” என்று தன் மனதோடு சொல்லி கொண்டாள். “ஆனாலும் அவருக்கு அப்படி ஒரு கேவலமான புத்தி இருக்கவும் செய்யலாம்” என்று ஒரு எண்ணமும் வரத்தான் செய்தது.
அன்று மாலை… நான்கு மணி. மாணவர் அனைவரும் தம்தம் வீட்டுக்குச் சென்று விட்டனர். வராண்டா அமைதியாக இருந்தது. அவள் கால்கள் பாண்டியனின் அறையை நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தது.
கதவின் மேல் ஒரு பலகை “திரு.பாண்டியன் M.Sc., M.Phil., கணித ஆசிரியர்” என்று கொட்டை எழுத்தில் கூறியது. கதவு லேசாக திறந்திருந்தது. கதவை லேசாக தள்ளி பாண்டியன் உள்ளே இருக்கிறாரா என்று எட்டி பார்த்தாள். தன் நாற்காலியில் மேஜையின் பின்பாக அமர்ந்திருந்த பாண்டியன் தலையை உயர்த்தி பார்த்தார்.
“ஆ… தீபா! உள்ளே வா” என்று புன்சிரிப்புடன் கூவினார். அந்த அழகிய இளம்பெண் தன் அறைக்குள் நுழைவதை கண்களுக்குள் வாங்கி ரசித்தவாறே, “கதவை சாத்திவிடு. யாராவது வந்து தொந்தரவு செய்து கொண்டிருப்பார்கள்” என்றார். அவள் மெளனமாக திரும்பி கதவை சாத்தி தாளிட்டாள். “கடவுளே.. இவள் இவ்வுளவு அழகாக இருக்கிறாளே” என்று தனக்குள்ளாக நினைத்து கொண்டார்.
ஒரு சிறிய நடுக்கத்துடனும், முகத்தில் அச்சத்தோடும் பாண்டியனை நோக்கி நடந்தாள். “ஏன் உம்மென்று முகத்தை வைத்திருக்கிறாய்.. கொஞ்சம் சிரியேன்… ” என்றபடி அவள் கண்களுக்குள் கூர்மையாக நோக்கினார். தீபா தன் அச்சத்தை மறைத்து சிரிக்க முயன்றாள். பாண்டியன் தன் கண்களால் அவளை மேலேயும் கீழேயும் பார்த்தார். அவர் தன் பார்வையால் தன்னை தீண்டுவதைப் போல உணர்ந்த தீபாவின் உடல் கோபத்தால் அதிர்ந்தது.
“அமைதியாக இரு.. ஏன் பதற்றமாக இருக்கிறாய்” என்ற பாண்டியன், “இங்கே கிட்டே வா தீபா, நான் ஒன்றும் உன்னை கடித்து தின்றுவிட மாட்டேன்” என்று கேலியாக சிரித்தபடி தன் கையை அவளை நோக்கி நீட்டினார்.
தீபா அசையாமல் அவர் முகத்தையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றாள். ‘இங்கே நிற்பதா, இல்லை ஓடிப் போய்விடலாமா’ என்று தோன்றியது அவளுக்கு. பாண்டியன் பருமனாக, முன்னந்தலையில் பளபளவென்று வழுக்கையோடு இருந்தார். அவருக்கு தன் அப்பாவின் வயது இருக்கும். “இவர் போய்… எப்படி தவறாக நடந்து கொள்ள முடியும்?.”
அந்தச் சமயத்தில் பாண்டியனின் தோற்றமே அவளுக்கு அசிங்கமாகத் தோன்றியது. ஆனாலும் வேறு வழியின்றி பாண்டியனின் அருகே சென்று அவர் கைக்குள் தன் சின்னக்கையை வைத்தாள்.
அவள் கூந்தலில் இருந்து வந்த சென்ட் வாசனை பாண்டியனின் நாசியை துளைத்தது. “பொறுமையாக இரு, பாண்டியன்!” என்று தனக்குத்தானே சொல்லி கொண்டார். “நீ அழகாக இருக்கிறாய், தீபா” என்று மெல்லிய குரலில் கூறினார்.
“ஆஹ்..” ஏதோ சொல்ல முயன்று தோற்றுப்போன தீபா தலை குனிந்தாள். தன் விரல்களால் அவள் நாடியை தொட்டு நிமிர்த்திய பாண்டியன், “எங்கே அந்த அழகான உன்னுடைய சிரிப்பை ஒரு தடவை காட்டு பார்போம்” என்று கிண்டல் செய்தார். அவள் வேண்டாவெறுப்பாக சிரிக்க முயன்றாள்.
அவர் ஒரு நிமிடம் வரைக்கும் தன் கண்களால் அவள் அழகை அப்படியே பருகினார். தீபாவின் கண்கள் கோபத்தால் சிவந்தன. அவள் முகம் இறுக்கமாகி பல்லை கடித்து கொண்டாள்.
“கோபம் வந்தால் இவள் ஒரு புலியைப் போல சண்டை போடுவாள் போல…… இல்லை, இல்லை புலியைப் போல ஒழ்க்கவும் செய்வாள்!” என்று மனத்திற்குள் எண்ணி சிரித்து கொண்டார் பாண்டியன்.
தன் இருக்கையில் சாய்ந்தவாரே, “உன் வளைவுகள் மிகவும் அற்புதமாக இருக்கிறது” என்ற பாண்டியன் வெடுக்கென்ன தன் கையை அவள் பாவாடைக்குள் விட்டார்! என்ன நடக்கிறது என்று தீபா நிதானிப்பதற்குள், அவள் கணித ஆசிரியரின் ‘கை’ அவளது பெண்மை பிரதேசத்தை ஜட்டியினுாடே மேலும் கீழுமாய் தடவிக் கொண்டிருந்தது! “நல்லா இருக்கு தீபா..” என்று முணுமுணுத்தார்.“ஏய்ய்…. நிறுத்த்து…” என்று குமிறிய தீபா, தன் கால் விரல்களில் எம்பி நின்று பாண்டியனின் கையை தவிர்க்க முயன்றாள். ஆனால் தன் வலிய கையை அவளது உள்ளந்தொடைக்குள் நுழைத்து, மறு கையால் அவள் இடுப்பை பற்றி அவளை ஆடாமல் நிறுத்தினார். அந்த இரும்பு பிடியிலிருந்து தீபாவால் நகர முடியவில்லை.
அவளுடைய மிருதுவான தொடைகளுக்கு இடையே காணப்பட்ட இனிய வெப்பத்தில் சொக்கின பாண்டியன், இரண்டு விரல்களை அவள் சுரங்கத்துக்கு நேரே வைத்து அழுத்தினார். “ஐயோ…. வேண்டாம்ம்ம்…” பயத்தாலும் அவமானத்தாலும் கத்தினாள் தீபா. “ஏன் இப்படி கத்துற தீபா, நீ இதுவரைக்கும் அங்கே தொட்டதே இல்லையா என்ன?” அன்று அவளை அமைதிப்படுத்தினார் பாண்டியன்.
தீபாவுக்கு இப்போது அழுகை வருவது போல் இருந்தது. “இல்லை… நான்ன்…” என்றாள் அழுகிற குரலில். தான் பெரிய பெண், அழக்கூடாது என்று தன்னை அடக்கி கொண்டாள்.
“இது என்ன, தீபா கண்ணு அழலாமா?” என்ற பாண்டியன் அவளை தன்னை நோக்கி திருப்பினார். அவள் முகம் வெட்கத்தால் நிரம்பி இருந்தது. ஒவ்வொரு முறை பாண்டியன் தீபாவை பார்க்கும் போதும் அவள் தன் முகத்தை திருப்பிக் கொள்வாள். கடைசியாக தன்னை பார்க்கும்படி பாண்டியன் அவளுக்கு கட்டளையிட வேண்டியதாயிற்று.
விருப்பமில்லாமல் பாண்டியனை பார்த்தாள். அவளுடைய கண்களில் பயமும் குழப்பமும் தெரிந்தது. “இந்தப் பெண்களின் மனதை புரிந்துகொள்வது எவ்வுளவு கஷ்டமப்பா! ஒரு நிமிஷம் கர்வத்தோடு தன் அழகால் ஆண்களை அலைய வைக்கிறாள், மறுநிமிஷம் அழுகிற சின்னப் பிள்ளையைப் போலே நடந்து கொள்கிறாள்” என்று சலித்து கொண்டார் பாண்டியன்.
“ரிலாக்ஸ் பண்ணு தீபா. நீ ஏன் இப்படி டென்ஷனா இருக்கிறன்னு எனக்கு புரியல” என்ற பாண்டியன் அவள் தொடையிலுள்ள தசைகளை மசாஜ் செய்தார். அவளின் கெட்டியான சதையை பிசைந்தவாரே அவருடைய கை, அவளுடைய வெல்வெட் ஜட்டிக்கு நேரே சென்றது.
பாண்டியன் சுவரில் தொங்கிய கடிகாரத்தை பார்த்தார். நாலரை என்றது. இன்னும் நிறைய நேரம் இருக்கிறது.. ஆனால் எல்லாம் கொஞ்சம் மெதுவாக போய்க் கொண்டிருகிறது. சீக்கிரமாக மேட்டருக்கு போக வேண்டும் என்று எண்ணிய பாண்டியனின் கைகள் அவள் ஜட்டியின் எலாஸ்டிக்கை தேடிக் கண்டுபிடித்தது.
“நீ கை அடித்திருக்கயா, தீபா?” என்று சாதாரணமாக கேட்ட பாண்டியனை அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தாள் தீபா. “என்னனனது….?” என்று பிரிந்த அவளுடைய உதடுகளால் மேலும் பேச வார்த்தைகள் வரவில்லை.
“நீ சுய இன்பம் பெற்றிருக்கிறாயா? அல்லது செக்ஸ் உறவு வைத்திருக்கையா தீபா?”
“இல்லை.. நான்ன்….” என்று அவமானத்துடனும் வெட்கத்துடனும் தலைகுனிந்தாள்.
“என்னை பார்த்து பேசு தீபா….! ஆமாவா?, இல்லையா?”
தீபாவின் கண்கள் இப்பொழுது குளமாகியது.. வார்த்தைகள் வரவில்லை.
“சரி … நீ டைம் வேஸ்ட் பண்ணுகிறாய்” என்ற பாண்டியன், வெடுக்கென ஒரே இழுப்பில் அவளது ஜட்டியை அவிழ்த்தார்.
“காலைத் தூக்கு தீபா, இதை வெளியே எடுத்துடுவோம்”
எல்லாம் வேகமாக நடந்திருந்தது. தான் தன் கணித ஆசிரியரின் முன்பாக ஜட்டியில்லாமல் நிற்கிறோம் என்பதை நம்ப முடியவில்லை அவளுக்கு. எல்லாம் பிரமை போல இருந்தது. “இந்தக் காலையும் தூக்கு” என்ற பாண்டியனின் வார்த்தைகள் மனதின் தூரத்தில் எங்கோ கேட்பது போல இருந்தது. இது ஒரு கெட்ட கனவாக இருக்குமோ என்று ஒருகணம் எண்ணினாள்.
ஒரு காலை தூக்கியதில் நிலை தடுமாறின அவளின் கைகள் தானாக பாண்டியனின் தோளை பற்றியது. ஒன்றும் பேசாமல் தன் கால்களை தூக்கி அந்த ஜட்டியை எடுக்க உதவின தீபாவுக்கு எதையும் நம்ப முடியவில்லை. தன் சட்டை பட்டன்களை ஒவ்வொன்றாக அவிழ்த்துக் கொண்டிருந்த பாண்டியனை பார்த்தபின் மீண்டும் சுயநினைவிற்கு வந்தாள். ஆனால் நிலைமை அங்கே எப்பவோ எல்லை மீறிவிட்டது.
“என்ன்ன..?” என்று பெருமூச்சுவிட்டவள், தன் பாவாடை நழுவி தன் குதிகாலினருகே விழுவதை செயற்கையாக பார்த்தாள். பின் தன் ஆசிரியர் பாண்டியனை பார்த்தாள். ஆனால் பாண்டியன் இப்பொழுது அவளை பார்க்க மறுத்தார். ஏனென்றால் அவருடைய கண்கள் வேறு எங்கேயோ இருந்தது.
இப்பொழுது தீபா வெறும் பிராவுடன் தன் கணித ஆசிரியரின் முன்பாக நின்று கொண்டிருந்தாள். அந்த பிராவின் கீழே அவளுடைய நாபி வழுவழுப்பாக வெள்ளையாக தடவதோன்றும்படி இருந்தது. அதற்கும் சற்று கீழே பாண்டியன் கண்ட காட்சி அவரை மூச்சிரைக்க வைத்தது. அவருடைய கண்கள் அவளின் முக்கோண வடிவத் தங்கச் சுரங்கத்தின் மேல் பதிந்திருந்தது.
“ஆஹ்.. என் தீபா.. தங்கக்கட்டி” என்ற பாண்டியன் அதை அப்படியே மெய்மறந்து பார்த்தார். பதினைந்து வயதில் அவளுக்கு அங்கே சுருள் சுருளாக முடி விட்டிருந்தது. ஆனாலும் அவ்வுளவு அடர்த்தி என்று சொல்ல முடியாது. அந்த முடியின் ஊடாக அவளின் பெண்மை இதழ்கள் தெளிவாக தெரிந்தது. பாண்டியனுக்கு அப்பொழுதே அந்த புதருக்குள் கையை விட்டு பிசைய வேண்டும் என்ற வெறி ஏற்பட்டது. ஆனாலும் பொறுமையாக செயல்பட வேண்டும் என்று தன்னை அடக்கிக் கொண்டார்.
“ப்ளீஸ்.. வேண்டாம் சார்.. என்னை விட்டு விடுங்கள்” என்று கெஞ்சிய தீபா தன் இரு கைகளாலும் தன் ‘பூ’வை மறைத்துக் கொண்டாள். ஒரு ஆண்மகன் அதை உற்று உன்னிப்பாய் பார்ப்பதை அவளால் தாங்க முடியவில்லை. அவள் தன் கால்களை ஒன்றாக அழுத்தி அதை மூடி, திரும்பி நின்று கொண்டாள் .
பாண்டியன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவர் அவளுடைய பின்பகுதியையும் பார்க்க விரும்பினார். அது மிகவும் அருமையாக இருந்தது. எங்கே அவள் ஓடிப் போய்விடுவாளோ என்று அஞ்சிய பாண்டியன் அவளுடைய இடையை தன் ஒரு கையால் கெட்டியாக பற்றினார்.
“வெட்கப்படாதே செல்லம்…” என்ற பாண்டியன், தன் அடுத்த கையால் அவளுடைய புட்டத்தை பிசைந்தார். அது உருண்டையாக வெள்ளை வெள்லேரென மாமிசப் பந்தாக இருந்தது. “நான் ஏற்கெனவே சொன்ன மாதிரி, நீ நல்ல பிகர் தீபா! உன்னை மாதிரி பெண்கள் தங்கள் உடம்பை குறித்து பெருமைப்பட வேண்டும். வெட்கப்படக் கூடாது!” என்று அவள் புட்டத்தை செல்லமாக கிள்ளினார். அந்த பால் நிறக்குண்டியின் இடையே உள்ள பள்ளத்தாக்கின் வழியே சென்ற இரண்டு விரல்கள் முன்புறமாக சென்று அவளது ‘பு’-வுக்குள் செல்ல முயற்சிக்க கூச்சத்தால் தீபா நெளிந்தாள்.
“கையை எடு தீபா!!” இப்பொழுது கத்தினார் பாண்டியன்.
“ப்ளீஸ் சார்…. நான் இதைச் செய்ய முடியாது” என்று அழுதாள் தீபா.
“உன்னால் எல்லாம் செய்ய முடியும.. இப்போ கையை எடு” என்று அவள் புட்டத்தில் ஒரு அறை விட்டார் பாண்டியன். “விர்ர்ர்….” என்று வலித்தது அவளுக்கு. அவளுடைய குண்டிச் சிவந்து போனது. தன் கைகளை தன் மன்மத மேட்டினின்று நீக்கினாள்.
இப்போ திரும்பு.. என்று அவள் குண்டியை பிடித்து அவளை தன் பக்கமாக திருப்பினார். “இப்பொழுது நான் என் கையை உனக்குள் விடப்போகிறேன். நீ ஆடாமல் அசையாமல் நிற்க வேண்டும். நான் உனக்கு வலிக்காதபடி செய்கிறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு அவளுடைய மிருதுவான புண்டையை பிசைந்தார்.
“வேண்டாம்…. நிறுத்துங்கள்…” என்று கதறினாள் தீபா. பின் தன் தொடைகளால் தன் புண்டையை மூடிக்கொண்டாள். ஆனால் இடையே மாட்டிக்கொண்ட பாண்டியனின் கைகள் அவள் புண்டைக்குள் நுழைந்தது. அப்படி ஒரு மென்மையான புண்டையை பாண்டியன் இது வரைக்கும் யாரிடமும் பார்த்ததில்லை.
இன்று அவள் எழுதுகின்றது முக்கியமான தேர்வானதால், அவளுக்குள் தான் பாஸ் ஆவாளோ என்ற பயம். ஆகவே அன்று காலையில், தீப்பெட்டி அளவிலான ஒரு சின்ன துண்டு காகிதத்தில் சில கணித சூத்திரங்களை எழுதி தன் காலுறைக்குள் மறைத்து வைத்திருந்தாள். தேர்வை கண்காணித்து கொண்டிருந்த ஆசிரியர் பாண்டியன், தன்னுடைய மேஜையில் அமர்ந்ததும், மெதுவாக அந்த பிட்டுத் தாளை எடுத்து தன் வினாத்தாளினடியே வைத்துக் கொண்டாள்.
அந்த அழகான பிகர், தன்னுடைய தலையை பரீட்சை தாளின் மேல் கவிழ்த்தி மும்முரமாய் எழுதிக்கொண்டிருக்க, தனக்கு பின்னால் வந்து நின்றுகொண்டிருந்த பாண்டியன் சாரை கவனிக்கவில்லை. திடீரென ஒரு கை வந்து அந்த துண்டுத்தாளை எடுக்க, அவளுடைய கண்கள் அச்சத்தால் அகல விரிந்தது.
“பரீட்சை முடிந்தும், என்னை வந்து பார்” என்ற பாண்டியன் அந்த துண்டு சீட்டுடன் கடந்து சென்றார். சுற்றி இருந்த மாணவர்கள் எவரும் இதை கவனிக்க கூட இல்லை. கண் இமைக்கும் நேரத்திற்குள் எல்லாம் நடந்து முடிந்திருந்தது.
பரீட்சை முடிந்து அனைவரும் வெளியே சென்றதும், தீபா பாண்டியன் சாரின் அறையில் நின்று கொண்டிருந்தாள்.
“சாரி சார். தெரியாமல் செஞ்சுட்டேன்….. இந்த ஒரு தடவை என்னை விட்டுவிடுங்கள் ப்ளீஸ்..”
“நீ என்ன செஞ்ச? புரியும்படி சொல்” என்று அதட்டினார் பாண்டியன்.
“நான் பரிட்சையில் பிட் அடித்து விட்டேன் சார்.. என்னை மன்னித்து விடுங்கள்”
“நீ என் கணிதத் தேர்வில் பிட் அடித்தாய்… இல்லையா தீபா?”
“ஆமா” என்றாள் மெல்லிய குரலில்.
பாண்டியன் உடனே தன் மேஜையில் உள்ள டிராயரை திறந்து ஒரு சின்ன வாக்மேனை எடுத்தார். அதில் உள்ள கேசட்டை ரிவைன்டு செய்து பின் PLAY பட்டனை அழுத்தினார். தீபாவின் தன் தவறை ஒப்புக்கொண்ட குரல் அந்த அறை எங்கும் ஒலித்தது.
உடனே தீபாவுக்கு மேலும் பயம் தொற்றிகொண்டது.
“ஏன்ன்.. அதை பதிவு செஞ்செங்க சார்?” தீபா கேட்டாள்.
“ஆதாரம்…! நீ பிட் அடித்ததற்கு” என்றார் மகிழ்ச்சியாக.
தீபாவுக்கு அந்த பேச்சு சரியாகபடவில்லை. அதை தொடர்ந்து அங்கு நடந்த உரையாடலை அவள் சற்றும் விரும்பவில்லை.
“உனக்கு ரெண்டு சாய்ஸ் தருகிறேன், தீபா!” மிரட்டினார் பாண்டியன். “நான் இந்த பிட்டுத் தாளையும், tape-ஐயும் எடுத்துகிட்டு நேரே தலைமை ஆசிரியர் அறைக்கு போகலாம். அங்க உன்னோட அப்பா அம்மாவை கூப்பிடுவோம். அவர்கள் வந்ததும் நீ பிட் அடித்த விஷயத்தை சொல்லி உனக்கு கணிதத்தில் முட்டை மார்க் கொடுக்க முடியும். பின் கிளாசிலேயே இன்னொரு வருஷம் படிக்க வேண்டி இருக்கும்”
ஒரு நீண்ட பெருமூச்சுடன் தொடர்ந்தார் பாண்டியன், “இல்லையென்றால்……….”
“உன் தவறுக்கு பரிகாரம் ஒன்று இருக்கிறது. நீ இன்று மாலை ஸ்கூல் விட்டதும் என்னுடைய அறைக்கு வந்துவிடு. நான் உனக்கு தனிவகுப்புகள் (டியுசன்) எடுக்க போகிறேன். நான் சொல்லுகிறபடி எல்லாம் நீ நடந்தால் உனக்கு இந்த பரிட்சையில் 80 மார்க் போட்டு பாஸ் ஆக்குவேன். முடிவு உன் கையில் தான் இருக்கிறது.”
தீபாவால் அந்த நேரத்தில் தெளிவாக சிந்திக்க முடியவில்லை. தான் ஏதோ பெரிய ஆபத்தில் சிக்கி கொண்டதாக அவள் உள்ளுணர்வு கூறியது. அவளுக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. வார்த்தைகள் தொண்டை வரைக்கும் வந்து அங்கேயே சிக்கி கொண்டது. “எனக்கு கொஞ்சம் அவகாசம் கொடுங்கள், யோசித்து சொல்கிறேன்” என்று கூற நினைத்தவள் வெறுமனே தலையை மட்டும் ஆட்டினாள். பாண்டியன் புன்னகைத்தார்.
மணி துளிகள் வேகவேகமாக கடந்து கொண்டிருந்தது. தீபாவின் எண்ணமெல்லாம் தான் எப்படி இந்த சிக்கலான நிலைமையில் மாட்டிக்கொண்டோம் என்று. நான் இனிமேல் தினமும் கடினமாக படித்து அடுத்த தேர்வில் நல்ல மதிப்பெண்கள் பெற்றால் பாண்டியன் என்னை விட்டு விடுவாரோ என்று நினைத்தாள். ஆனால் பாண்டியன் தன்னை எதற்கு சந்திக்க விரும்புகிறார் என்று அவளுக்கு புரியவில்லை. இதை யோசிக்கையில் லேசாக தலை வலித்தது. ஒருவேளை மற்ற ஆண்களை போல வேறு எதுவும் எதிர்பார்கிறாரோ என்ற எண்ணம் தோன்றியது. “அவர் தனிவகுப்பு எடுப்பதாக தான் கூறினார்” என்று தன் மனதோடு சொல்லி கொண்டாள். “ஆனாலும் அவருக்கு அப்படி ஒரு கேவலமான புத்தி இருக்கவும் செய்யலாம்” என்று ஒரு எண்ணமும் வரத்தான் செய்தது.
அன்று மாலை… நான்கு மணி. மாணவர் அனைவரும் தம்தம் வீட்டுக்குச் சென்று விட்டனர். வராண்டா அமைதியாக இருந்தது. அவள் கால்கள் பாண்டியனின் அறையை நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தது.
கதவின் மேல் ஒரு பலகை “திரு.பாண்டியன் M.Sc., M.Phil., கணித ஆசிரியர்” என்று கொட்டை எழுத்தில் கூறியது. கதவு லேசாக திறந்திருந்தது. கதவை லேசாக தள்ளி பாண்டியன் உள்ளே இருக்கிறாரா என்று எட்டி பார்த்தாள். தன் நாற்காலியில் மேஜையின் பின்பாக அமர்ந்திருந்த பாண்டியன் தலையை உயர்த்தி பார்த்தார்.
“ஆ… தீபா! உள்ளே வா” என்று புன்சிரிப்புடன் கூவினார். அந்த அழகிய இளம்பெண் தன் அறைக்குள் நுழைவதை கண்களுக்குள் வாங்கி ரசித்தவாறே, “கதவை சாத்திவிடு. யாராவது வந்து தொந்தரவு செய்து கொண்டிருப்பார்கள்” என்றார். அவள் மெளனமாக திரும்பி கதவை சாத்தி தாளிட்டாள். “கடவுளே.. இவள் இவ்வுளவு அழகாக இருக்கிறாளே” என்று தனக்குள்ளாக நினைத்து கொண்டார்.
ஒரு சிறிய நடுக்கத்துடனும், முகத்தில் அச்சத்தோடும் பாண்டியனை நோக்கி நடந்தாள். “ஏன் உம்மென்று முகத்தை வைத்திருக்கிறாய்.. கொஞ்சம் சிரியேன்… ” என்றபடி அவள் கண்களுக்குள் கூர்மையாக நோக்கினார். தீபா தன் அச்சத்தை மறைத்து சிரிக்க முயன்றாள். பாண்டியன் தன் கண்களால் அவளை மேலேயும் கீழேயும் பார்த்தார். அவர் தன் பார்வையால் தன்னை தீண்டுவதைப் போல உணர்ந்த தீபாவின் உடல் கோபத்தால் அதிர்ந்தது.
“அமைதியாக இரு.. ஏன் பதற்றமாக இருக்கிறாய்” என்ற பாண்டியன், “இங்கே கிட்டே வா தீபா, நான் ஒன்றும் உன்னை கடித்து தின்றுவிட மாட்டேன்” என்று கேலியாக சிரித்தபடி தன் கையை அவளை நோக்கி நீட்டினார்.
தீபா அசையாமல் அவர் முகத்தையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றாள். ‘இங்கே நிற்பதா, இல்லை ஓடிப் போய்விடலாமா’ என்று தோன்றியது அவளுக்கு. பாண்டியன் பருமனாக, முன்னந்தலையில் பளபளவென்று வழுக்கையோடு இருந்தார். அவருக்கு தன் அப்பாவின் வயது இருக்கும். “இவர் போய்… எப்படி தவறாக நடந்து கொள்ள முடியும்?.”
அந்தச் சமயத்தில் பாண்டியனின் தோற்றமே அவளுக்கு அசிங்கமாகத் தோன்றியது. ஆனாலும் வேறு வழியின்றி பாண்டியனின் அருகே சென்று அவர் கைக்குள் தன் சின்னக்கையை வைத்தாள்.
அவள் கூந்தலில் இருந்து வந்த சென்ட் வாசனை பாண்டியனின் நாசியை துளைத்தது. “பொறுமையாக இரு, பாண்டியன்!” என்று தனக்குத்தானே சொல்லி கொண்டார். “நீ அழகாக இருக்கிறாய், தீபா” என்று மெல்லிய குரலில் கூறினார்.
“ஆஹ்..” ஏதோ சொல்ல முயன்று தோற்றுப்போன தீபா தலை குனிந்தாள். தன் விரல்களால் அவள் நாடியை தொட்டு நிமிர்த்திய பாண்டியன், “எங்கே அந்த அழகான உன்னுடைய சிரிப்பை ஒரு தடவை காட்டு பார்போம்” என்று கிண்டல் செய்தார். அவள் வேண்டாவெறுப்பாக சிரிக்க முயன்றாள்.
அவர் ஒரு நிமிடம் வரைக்கும் தன் கண்களால் அவள் அழகை அப்படியே பருகினார். தீபாவின் கண்கள் கோபத்தால் சிவந்தன. அவள் முகம் இறுக்கமாகி பல்லை கடித்து கொண்டாள்.
“கோபம் வந்தால் இவள் ஒரு புலியைப் போல சண்டை போடுவாள் போல…… இல்லை, இல்லை புலியைப் போல ஒழ்க்கவும் செய்வாள்!” என்று மனத்திற்குள் எண்ணி சிரித்து கொண்டார் பாண்டியன்.
தன் இருக்கையில் சாய்ந்தவாரே, “உன் வளைவுகள் மிகவும் அற்புதமாக இருக்கிறது” என்ற பாண்டியன் வெடுக்கென்ன தன் கையை அவள் பாவாடைக்குள் விட்டார்! என்ன நடக்கிறது என்று தீபா நிதானிப்பதற்குள், அவள் கணித ஆசிரியரின் ‘கை’ அவளது பெண்மை பிரதேசத்தை ஜட்டியினுாடே மேலும் கீழுமாய் தடவிக் கொண்டிருந்தது! “நல்லா இருக்கு தீபா..” என்று முணுமுணுத்தார்.“ஏய்ய்…. நிறுத்த்து…” என்று குமிறிய தீபா, தன் கால் விரல்களில் எம்பி நின்று பாண்டியனின் கையை தவிர்க்க முயன்றாள். ஆனால் தன் வலிய கையை அவளது உள்ளந்தொடைக்குள் நுழைத்து, மறு கையால் அவள் இடுப்பை பற்றி அவளை ஆடாமல் நிறுத்தினார். அந்த இரும்பு பிடியிலிருந்து தீபாவால் நகர முடியவில்லை.
அவளுடைய மிருதுவான தொடைகளுக்கு இடையே காணப்பட்ட இனிய வெப்பத்தில் சொக்கின பாண்டியன், இரண்டு விரல்களை அவள் சுரங்கத்துக்கு நேரே வைத்து அழுத்தினார். “ஐயோ…. வேண்டாம்ம்ம்…” பயத்தாலும் அவமானத்தாலும் கத்தினாள் தீபா. “ஏன் இப்படி கத்துற தீபா, நீ இதுவரைக்கும் அங்கே தொட்டதே இல்லையா என்ன?” அன்று அவளை அமைதிப்படுத்தினார் பாண்டியன்.
தீபாவுக்கு இப்போது அழுகை வருவது போல் இருந்தது. “இல்லை… நான்ன்…” என்றாள் அழுகிற குரலில். தான் பெரிய பெண், அழக்கூடாது என்று தன்னை அடக்கி கொண்டாள்.
“இது என்ன, தீபா கண்ணு அழலாமா?” என்ற பாண்டியன் அவளை தன்னை நோக்கி திருப்பினார். அவள் முகம் வெட்கத்தால் நிரம்பி இருந்தது. ஒவ்வொரு முறை பாண்டியன் தீபாவை பார்க்கும் போதும் அவள் தன் முகத்தை திருப்பிக் கொள்வாள். கடைசியாக தன்னை பார்க்கும்படி பாண்டியன் அவளுக்கு கட்டளையிட வேண்டியதாயிற்று.
விருப்பமில்லாமல் பாண்டியனை பார்த்தாள். அவளுடைய கண்களில் பயமும் குழப்பமும் தெரிந்தது. “இந்தப் பெண்களின் மனதை புரிந்துகொள்வது எவ்வுளவு கஷ்டமப்பா! ஒரு நிமிஷம் கர்வத்தோடு தன் அழகால் ஆண்களை அலைய வைக்கிறாள், மறுநிமிஷம் அழுகிற சின்னப் பிள்ளையைப் போலே நடந்து கொள்கிறாள்” என்று சலித்து கொண்டார் பாண்டியன்.
“ரிலாக்ஸ் பண்ணு தீபா. நீ ஏன் இப்படி டென்ஷனா இருக்கிறன்னு எனக்கு புரியல” என்ற பாண்டியன் அவள் தொடையிலுள்ள தசைகளை மசாஜ் செய்தார். அவளின் கெட்டியான சதையை பிசைந்தவாரே அவருடைய கை, அவளுடைய வெல்வெட் ஜட்டிக்கு நேரே சென்றது.
பாண்டியன் சுவரில் தொங்கிய கடிகாரத்தை பார்த்தார். நாலரை என்றது. இன்னும் நிறைய நேரம் இருக்கிறது.. ஆனால் எல்லாம் கொஞ்சம் மெதுவாக போய்க் கொண்டிருகிறது. சீக்கிரமாக மேட்டருக்கு போக வேண்டும் என்று எண்ணிய பாண்டியனின் கைகள் அவள் ஜட்டியின் எலாஸ்டிக்கை தேடிக் கண்டுபிடித்தது.
“நீ கை அடித்திருக்கயா, தீபா?” என்று சாதாரணமாக கேட்ட பாண்டியனை அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தாள் தீபா. “என்னனனது….?” என்று பிரிந்த அவளுடைய உதடுகளால் மேலும் பேச வார்த்தைகள் வரவில்லை.
“நீ சுய இன்பம் பெற்றிருக்கிறாயா? அல்லது செக்ஸ் உறவு வைத்திருக்கையா தீபா?”
“இல்லை.. நான்ன்….” என்று அவமானத்துடனும் வெட்கத்துடனும் தலைகுனிந்தாள்.
“என்னை பார்த்து பேசு தீபா….! ஆமாவா?, இல்லையா?”
தீபாவின் கண்கள் இப்பொழுது குளமாகியது.. வார்த்தைகள் வரவில்லை.
“சரி … நீ டைம் வேஸ்ட் பண்ணுகிறாய்” என்ற பாண்டியன், வெடுக்கென ஒரே இழுப்பில் அவளது ஜட்டியை அவிழ்த்தார்.
“காலைத் தூக்கு தீபா, இதை வெளியே எடுத்துடுவோம்”
எல்லாம் வேகமாக நடந்திருந்தது. தான் தன் கணித ஆசிரியரின் முன்பாக ஜட்டியில்லாமல் நிற்கிறோம் என்பதை நம்ப முடியவில்லை அவளுக்கு. எல்லாம் பிரமை போல இருந்தது. “இந்தக் காலையும் தூக்கு” என்ற பாண்டியனின் வார்த்தைகள் மனதின் தூரத்தில் எங்கோ கேட்பது போல இருந்தது. இது ஒரு கெட்ட கனவாக இருக்குமோ என்று ஒருகணம் எண்ணினாள்.
ஒரு காலை தூக்கியதில் நிலை தடுமாறின அவளின் கைகள் தானாக பாண்டியனின் தோளை பற்றியது. ஒன்றும் பேசாமல் தன் கால்களை தூக்கி அந்த ஜட்டியை எடுக்க உதவின தீபாவுக்கு எதையும் நம்ப முடியவில்லை. தன் சட்டை பட்டன்களை ஒவ்வொன்றாக அவிழ்த்துக் கொண்டிருந்த பாண்டியனை பார்த்தபின் மீண்டும் சுயநினைவிற்கு வந்தாள். ஆனால் நிலைமை அங்கே எப்பவோ எல்லை மீறிவிட்டது.
“என்ன்ன..?” என்று பெருமூச்சுவிட்டவள், தன் பாவாடை நழுவி தன் குதிகாலினருகே விழுவதை செயற்கையாக பார்த்தாள். பின் தன் ஆசிரியர் பாண்டியனை பார்த்தாள். ஆனால் பாண்டியன் இப்பொழுது அவளை பார்க்க மறுத்தார். ஏனென்றால் அவருடைய கண்கள் வேறு எங்கேயோ இருந்தது.
இப்பொழுது தீபா வெறும் பிராவுடன் தன் கணித ஆசிரியரின் முன்பாக நின்று கொண்டிருந்தாள். அந்த பிராவின் கீழே அவளுடைய நாபி வழுவழுப்பாக வெள்ளையாக தடவதோன்றும்படி இருந்தது. அதற்கும் சற்று கீழே பாண்டியன் கண்ட காட்சி அவரை மூச்சிரைக்க வைத்தது. அவருடைய கண்கள் அவளின் முக்கோண வடிவத் தங்கச் சுரங்கத்தின் மேல் பதிந்திருந்தது.
“ஆஹ்.. என் தீபா.. தங்கக்கட்டி” என்ற பாண்டியன் அதை அப்படியே மெய்மறந்து பார்த்தார். பதினைந்து வயதில் அவளுக்கு அங்கே சுருள் சுருளாக முடி விட்டிருந்தது. ஆனாலும் அவ்வுளவு அடர்த்தி என்று சொல்ல முடியாது. அந்த முடியின் ஊடாக அவளின் பெண்மை இதழ்கள் தெளிவாக தெரிந்தது. பாண்டியனுக்கு அப்பொழுதே அந்த புதருக்குள் கையை விட்டு பிசைய வேண்டும் என்ற வெறி ஏற்பட்டது. ஆனாலும் பொறுமையாக செயல்பட வேண்டும் என்று தன்னை அடக்கிக் கொண்டார்.
“ப்ளீஸ்.. வேண்டாம் சார்.. என்னை விட்டு விடுங்கள்” என்று கெஞ்சிய தீபா தன் இரு கைகளாலும் தன் ‘பூ’வை மறைத்துக் கொண்டாள். ஒரு ஆண்மகன் அதை உற்று உன்னிப்பாய் பார்ப்பதை அவளால் தாங்க முடியவில்லை. அவள் தன் கால்களை ஒன்றாக அழுத்தி அதை மூடி, திரும்பி நின்று கொண்டாள் .
பாண்டியன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவர் அவளுடைய பின்பகுதியையும் பார்க்க விரும்பினார். அது மிகவும் அருமையாக இருந்தது. எங்கே அவள் ஓடிப் போய்விடுவாளோ என்று அஞ்சிய பாண்டியன் அவளுடைய இடையை தன் ஒரு கையால் கெட்டியாக பற்றினார்.
“வெட்கப்படாதே செல்லம்…” என்ற பாண்டியன், தன் அடுத்த கையால் அவளுடைய புட்டத்தை பிசைந்தார். அது உருண்டையாக வெள்ளை வெள்லேரென மாமிசப் பந்தாக இருந்தது. “நான் ஏற்கெனவே சொன்ன மாதிரி, நீ நல்ல பிகர் தீபா! உன்னை மாதிரி பெண்கள் தங்கள் உடம்பை குறித்து பெருமைப்பட வேண்டும். வெட்கப்படக் கூடாது!” என்று அவள் புட்டத்தை செல்லமாக கிள்ளினார். அந்த பால் நிறக்குண்டியின் இடையே உள்ள பள்ளத்தாக்கின் வழியே சென்ற இரண்டு விரல்கள் முன்புறமாக சென்று அவளது ‘பு’-வுக்குள் செல்ல முயற்சிக்க கூச்சத்தால் தீபா நெளிந்தாள்.
“கையை எடு தீபா!!” இப்பொழுது கத்தினார் பாண்டியன்.
“ப்ளீஸ் சார்…. நான் இதைச் செய்ய முடியாது” என்று அழுதாள் தீபா.
“உன்னால் எல்லாம் செய்ய முடியும.. இப்போ கையை எடு” என்று அவள் புட்டத்தில் ஒரு அறை விட்டார் பாண்டியன். “விர்ர்ர்….” என்று வலித்தது அவளுக்கு. அவளுடைய குண்டிச் சிவந்து போனது. தன் கைகளை தன் மன்மத மேட்டினின்று நீக்கினாள்.
இப்போ திரும்பு.. என்று அவள் குண்டியை பிடித்து அவளை தன் பக்கமாக திருப்பினார். “இப்பொழுது நான் என் கையை உனக்குள் விடப்போகிறேன். நீ ஆடாமல் அசையாமல் நிற்க வேண்டும். நான் உனக்கு வலிக்காதபடி செய்கிறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு அவளுடைய மிருதுவான புண்டையை பிசைந்தார்.
“வேண்டாம்…. நிறுத்துங்கள்…” என்று கதறினாள் தீபா. பின் தன் தொடைகளால் தன் புண்டையை மூடிக்கொண்டாள். ஆனால் இடையே மாட்டிக்கொண்ட பாண்டியனின் கைகள் அவள் புண்டைக்குள் நுழைந்தது. அப்படி ஒரு மென்மையான புண்டையை பாண்டியன் இது வரைக்கும் யாரிடமும் பார்த்ததில்லை.
